Oświecenie

Pokój Generała Entera (tak nazywam mojego programistę) jest dość dziwny. Na środku leniwie leży materac pokryty różowym prześcieradłem, na nim trzy poduszki - również różowe. Gdy się pytam dlaczego różowy, jest jedna odpowiedz: ”przecież to teraz jest trendy, kobieto!“.

Wkoło walają się różne kable i słyszę jak do mnie mówią “generale, generale, dotykaj!!”. Ja im odpowiadam: SPADAĆ!!!. Skarpetki jak mosty zwodzone krzyczą: wody!!!. A sztaluga zawstydzona chowa kredki i chce się wyprowadzać. Ale to tylko dodatek - jak ja.

Któregoś wieczoru przychodzę do generała , a tu cisza. Nikt nie krzyczy, komputer wyłączony. Szukam generała w łazience - może utonął, w kuchni - może zabłądził, u współlokatora - może zmienił orientację seksualną.
Na koniec trafiam do magicznego pokoju generała. Szok! Generał leży na materacu, nad głową zwisa mu z sufitu długi kabel z żarówką. Żarówka jest naga, bez spódnicy, a ćmy leniwie krążą wokół jej łona. Stęsknione generała lub ciepła żarówki. A ja głupiutka pytam się:

• Kochany Generale co robisz?
• Myślę
• A może czekasz na oświecenie?
• Nie pomyślałem o tym…
• Ale to tylko 60 wat
• To nic nie szkodzi. Może mnie oświeci i będę lepszym programistą.
• Zrobię coś do jedzenia
• Lepiej zmień żarówkę na 100 wat, Będzie lepszy efekt.

Obserwacje:

Programista potrzebuje weny. Szuka jej wszędzie. Tak jak człowiek, który chwyta się deski gdy tonie,
tak programista kładzie się pod żarówką, aby go natchnęło.